20070429 Benicarlo naar Coma Ruga

Het was gestopt met regenen.. De tent was ook weer redelijk droog geworden. Vlug alles opgebroken, want er hingen weer donkere wolken in de lucht. Net toen ik vertrok begon het weer keihard te regenen. Gelukkig was een groot deel van het water van de afgelopen nacht al weggestroomd. De wegen waren dus weer redelijk begaanbaar, wel moest ik af en toe wat flinke plassen water ontwijken. Onderweg heel donkere wolken, een mooie foto van gemaakt bij een berg langs de weg. Nog even door Salau heen gereden want ik wilde wel eens zien hoe het er daar uitzag. Het bleek een stadje te zijn volgebouwd met kleine appartementen. Niet echt interessant dus. De disco’s en de proppers zag ik ook, maar evengoed lijkt het me bepaald niet leuk om hier op vakantie te gaan.

Doorgereden naar een camping 50 km onder Barcelona. Aldaar heerlijk weer, lekker in het zonnetje mijn tent opgezet en Paella klaargemaakt. Vervolgens over de Boulevard gelopen om een internet café te vinden welke daar zou zijn volgens een paar Nederlanders op de camping.

20070428 La Marina naar Benicarlo

Soms zijn er van die dagen dat je liever had dat ze nooit waren begonnen…
Toen ik vanmorgen opstond was het prachtig weer. Nadat ik mezelf had afgemeld bij de camping ben ik nog enige tijd in het restaurant gebleven om de site te updaten. Het was gewoon ideaal, kopje koffie, gratis internet en lekker weer.

Een mooie route over het platteland gevolgd, onderweg kwam ik ook nog een schaapsherder met een kudde schapen tegen, een mooi zicht.
Vertrokken richting de camping van Benicasim. Eerst een mooie route door de heuvels heen. Tot dan toe verliep de reis voorspoedig, totdat de raamslinger van de bestuurderzijde losging. Op dat moment stond mijn raam nog zo’n 2 centimeter open. Tot overmaat van ramp begon het te regenen, eerst zacht maar uiteindelijk keihard. Het regende gelukkig nauwelijks in.

In Benicasim was een groot rockfestival aan de gang, heel het dorp stond op z’n kop. Een plaats op de camping zat er wellicht niet in. Onderweg met een tang provisorisch mijn raam dichtgedraaid. Doorgereden naar de volgende camping. De wegen veranderden ondertussen in wild stromende rivieren. En daar moest ik dan net als de andere auto’s doorheen. Dit was behoorlijk spannend, ik had het idee dat het water tot boven mijn portierrand kwam, het water spatte zeker tot 1,5 meter op. Soms was het een kwestie van snelheid houden in de hoop niet vast te geraken midden in het water.
Uiteindelijk in de stromende regen op de camping aangekomen. Camping “La Tropicana”, deed nu zijn naam geen eer aan. In de regen de tent opgezet. Omdat ik ook nog even wilde zitten maar niet in de stromende regen, ging ik opzoek naar het luifeltje voor aan mijn kever. En toen zag ik tot mijn zeer grote schrik dat er een laag water achter de voorstoelen stond. Dit kon niet binnen zijn gekomen via de deuren, want dan had ik het gemerkt. Het was dus via de middentunnel naar binnengekomen. Ongelooflijk!

Vervolgens werd het hozen, eerst met een beker later met de sponzen die ik bij me heb. Helaas kan ik niet overal bij om het water weg te halen. Dit wordt dus een klusje voor als ik eind mei in Nederland terug ben. Dan maar eens de vloermatten, isolatiemateriaal en de stoelen eruit halen. Om het vervolgens de vloer op te schuren en vervolgens het geheel in de zink en primer te zetten. Hopelijk roest het tot die tijd niet teveel, want ik wil natuurlijk niet door de bodem zakken!
Dat was dus al de tweede uitdaging van vandaag. Vervolgens bleek heel de onderkant van de tent blank te staan en de tent lekte behoorlijk. Het werd dus slapen in de auto….En toen stopte het toch met regenen. Toch maar besloten om mijn veldbed in de tent op te zetten, want er stond wel een laag water in. Toen ik bijna sliep begon het alsnog keihard te regenen. En welja het kwam ook via de nok van mijn tent naar binnen.
Veldbed iets verschoven, zodat de drup niet op mijn slaapzak kwam.

Wat een dag, wat zal het volgende zijn…

20070427 Granada naar La Marina

Vanochtend om 620 uur opgestaan. Het was nog donker, de vogels floten nog niet en daar stond ik dan temidden op de camping mijn tent op te breken. Er waren al meerdere mensen op die hetzelfde deden. Wellicht allemaal met als doel om het Alhambra te gaan bezichtigen. Om 700 uur de bus genomen eerst een normale bus en daarna overstappen op een klein busje dat zich door de smalle straatjes van het oude centrum heen manoeuvreerde om tot slot te stoppen voor het Alhambra. Er stond al een rij van zo´n honderd mensen voor me. De poorten gingen pas open om 830 uur, dus ik was ruim op tijd zou je zeggen. In gesprek geraakt met twee jongeren uit Bernand (?) in Brittanie, Frankrijk. Zo toch nog de tijd snel doorgekomen rond 10 uur binnen.

Gelijk naar het paleis gelopen, binnen in het paleis een geweldige decoratie. Alle stenen, plafonds en houten deuren waren zeer nauwkeurig bewerkt een waar “monnikenwerk”. Verbazingwekkend met welke finesse ze alles hebben bewerkt.
Na het Alhambra het fort ingelopen, wel heel mooi panoramisch uitzicht maar verder niet bijzonder decoratief.

Rond een uur of 1200, voordat de grote drukte begon, met het busje teruggegaan naar de camping. Vervolgens vertrokken richting Alicante.

Onderweg een mooie route, langs de Sierra Nevada. Helaas was het mistig, maar af en toe kon ik toch de besneeuwde bergtoppen zien.

Na de Sierra Nevada, kwam ik in een gebied met heuvels van zandsteen. Een soort Grand Canyon. Af en toe waren in deze rotsen uitgehakte grotten te zien. Waarin de mensen voorheen woonden. Ook waren er nog steeds huizen die in een dergelijke grotten gesitueerd waren. Een bijzonder zicht.

Enige tijd later begon het keihard te plenzen. De eerste echte bui op mijn reis. Op zich wel welkom, want dat scheelt weer een wasbeurt van mijn kever :>

Tegen een uur of acht bij camping La Marina aangekomen. Wat een camping zeg, het lijkt wel een heus vakantiepark. Een subtropisch zwembad, muziekbar, een “luxe”restaurant èn Wifi verbinding (zelfs op de kampeerplaatsen).

20070426 Tarifa naar Granada

Tent opgeruimd en vertrokken naar Gibraltar. Op Gibraltar aangekomen allereerst naar de zuidpunt gereden. Daar staat een monument waarop ondermeer valt te lezen dat de straat van Gibraltar is gecreëerd door Hercules toen hij Europa en Afrika van elkaar losmaakte. Toch nog een stukje Griekse mythologie in dit super Engels gebied. Even wat foto’s gemaakt van de kever, want verder dan dit zuidelijke puntje in Europa kan ik niet rijden.

Onderweg zag ik verscheidene van de zogeheten “bobby’s”, de typisch Engelse politieagenten met hun bolle helm. Eéntje van hen maakte zelfs het niet doen gebaar naar mij, toen ik mijn auto verkeerd neerzette om even de weg te vragen. En ze rijden hier aan de rechterkant in tegenstelling tot Engeland waar ze links rijden.

Nog even de rots opgereden. Stond natuurlijk helemaal vol met mensen, wel even aapjes gekeken, die erg nieuwsgierig waren. Vervolgens beneden aan de rots nog voor de ingang van een tunnel gestaan. Schijnbaar zit er in de rots nog een heel hospitaal ingebouwd, waar deze tunnel wellicht naar toeliep.

Vlak voor het uitrijden van Gibraltar de auto nog even volgetankt. Het kost hier slechts 87 cent per liter Euro 95! De pompbedienden, evenals de kaartjesverkopers bij de rots waren allemaal van Spaanse afkomst. Bij de benzinepomp spraken ze zelfs geen Engels…

Gibraltar inrijden gaat eenvoudig, gewoon doorrijden en indien gevraagd je identiteitskaart van een afstandje laten zien. Maar Spanje inrijden vanuit Gibraltar is een stuk lastiger. Het kost totaal zo´n 10 minuten, mits je er niet uit wordt gehaald voor een controle.

Vervolgens doorgereden richting Granada, mooi landschap door de heuvels heen, maar helaas ook een deel snelweg. In sommige delen lijkt het wel of alle plattelandswegen in de afgelopen jaren zijn omgebouwd tot snelwegen. Vaak zie je de oude bruggen nog naast het traject liggen. Ongebruikt en wachtend tot het eens ineenstort.

Spanje lijkt in een bepaald opzicht wel op een grote bouwput, overal is men aan het bouwen. Wegen, bruggen, flats, universiteiten etcetera. Het landschap wordt er niet bepaald beter op. Daarbovenop komt nog eens dat veel van de projecten dikwijls (mede) worden gefinancierd door de EU. Als je kijkt naar de mate van welvaart in Spanje, dan moet Spanje zichzelf ook wel kunnen bedruipen. Wellicht is het een idee om die gigantische geldstromen in de richting van de nieuwe EU landen te sturen. Daar kunnen ze immers nog wel wat infrastructuur gebruiken.

Uiteindelijk in de begin van de avond op de camping middenin Granada gearriveerd. Een eindje verder stonden twee Nederlandse vrouwen die op de fiets uit Malaga waren gekomen. Hier nog een beetje mee gepraat en geregeld dat ik mijn auto bij hun tent kon neerzetten de volgende morgen. Ik moest er immers vroeg uit, om op tijd te zijn voor het Alhambra.

Bij wijze van probeersel alleen mijn buitentent opgezet met daaronder mijn veldbed, dan heb ik die ook eens gebruikt.

20070425 Tarifa

Vandaag mijn tent op de camping laten staan en in Tarifa zelf gaan kijken. Tarifa is echt een oude Moorse vestingstad aan de straat van Gibraltar. Hoge oude vestingmuren en een centrum met pittoreske straatjes. Allereerst in Tarifa maar eens op zoek gegaan naar een internetcafé. Volgens de Lonely Planet was er één die om 1430 uur open zou gaan. Het bleek niet meer te bestaan, dus op zoek gegaan naar een ander internetcafé. Deze was er wel, maar ging pas om 1630 uur open. Om de tijd door te komen beetje door het stadje gewandeld. Het kasteel bekeken dat momenteel werd gerenoveerd, koffie gedronken en vervolgens toch maar weer de auto gepakt, want zoveel was er ook weer niet te zien.

Omdat alles éénrichtingsverkeer was werd ik via een andere route de stad uitgeleid. Hierdoor kwam ik echter wel bij het Zuidelijkste puntje van Europa, Punta de Tarifa. Dit was een soort landtong die de zee instak met een fort op de punt. Een mooi fort met oude kanon opstellingen. Het zag er erg verlaten uit, maar was nog steeds militair terrein. Vreemd op zich want bij de ingang stond ook een groot bord dat ze er een rustgebied van wilden aan het maken waren. Aangezien het dan toch een militair terrein was en ik niet veel zin had om het touwtje aan het stalen frame los te maken op zoek gegaan of er misschien een andere ingang was (want om wat mooie foto’s te maken….). Er waren geen andere ingangsmogelijkheden aan beide kanten water met steile muren. Even later kwam er een busje via het hek naar buiten rijden. Even vragen of ik dan toch echt niet naar binnen kon, want het was gewoon een wit busje. Op het moment dat het wilde vragen, kwam er ook nog een wagen van de Guarda Civil aangereden. Toch maar niet doen dus. Op Google Earth is het fort trouwens zeer goed te zien, zo geheimzinnig is het dus ook weer niet…
Nog even wat plaatjes geschoten van de borden die aangaven dat de ene zijde Atlantische Oceaan was en de andere Middellandse Zee. 

Terug Tarifa in en toch onderweg een Wifi connectie gevonden om de site te updaten. Overigens was het ook wel frappant, dat toen ik net een Wifi had gevonden, heel de straat werd afgezet door de politie. Zal toch wel niets met mijn Wifi te maken hebben gehad.

’s Avonds op de camping weer bij de familie Vrielink  uit Almelo gezeten. Wederom gezellige boel, of niet Carola? :p

20070424 Punte Umbra naar Tarifa

Vanochtend, na een nacht waarin ik verschillende bestormingen van mijn tent door mieren heb weten af te slaan, vertrokken richting Gibraltar. Bij vertrek van de camping ontmoete ik twee fietsers uit Zwitserland die de hele wereld over waren gefietst in 2,5 jaar. Wel hadden ze onderweg af en toe het vliegtuig moeten nemen omdat ze geen visa konden krijgen voor sommige landen. Interessant om hun reiservaringen zo te horen.

Omdat er tussen Punte Umbra en de kustelijke regio’s bij Gibraltar een heel groot moeras lag. Moest ik omrijden, over de snelweg, om mijn route over het platteland te vervolgen. Vervolgens reed ik door een gigantisch akkerbouwgebied, met een flink netwerk aan irrigatiekanalen. Om even de omvang aan te geven, ik heb zo’n 14 kilometer, langs het hoofdkanaal gereden. Het systeem zag er wel behoorlijk oud uit. Het liet mij echt denken aan het idee van Russische staatsboerderijen.

Een tijdje later zag ik op een afstandje een grote witte toren staan. Het leek wel of er lichtbundels naartoe waren geprojecteerd. Het kon ook een brug zijn, waarvan de kabels in het zonlicht werden weerkaatst. Even een kijkje gaan nemen. Het bleek een zonne-energie centra te zijn. En wel één van de omvang die ik nog nooit gezien heb. Grote velden met zonne-energie collectoren en een aantal hiervan werden weerkaatst naar een soort grote spiegel op de toren. Indrukwekkend. Ik stond er overigens van verbaast dat ik zo dichtbij mocht komen.

Later kreeg ik een link van Annietha, die bij de familie Vrielink in Tarifa was, toegestuurd over een artikel op BBC over dit zonnecentrum, het artikel is hier te vinden.

Gibraltar in grenspost door 2 minuten. Op zoek gegaan of er een camping was. Niets te vinden, gevraagd aan een inwoner. Die bevestigde dat er geen campings op Gibraltar waren ik kon ook dicht bij de rots illegaal kamperen maar de kans om opgepakt te worden zou heel groot zijn aangezien er strenge controles zijn op vluchtelingen uit Afrika. Gibraltar weer uitgereden. Zo’n 10 minuten in de rij gestaan vanwege de strengere controles Spanje in.

Doorgereden naar Tarifa, niet zo ver van Gibraltar. Daar bij aankomst op de camping gelijk wat Nederlanders die stonden te zwaaien en me uitnodigden voor het avondeten. Vervolgens goed gegeten onder het genot van een leuk gesprek en een lekkere glas rode wijn.

Tarifa is trouwens één van de meest beste plaatsen voor Kitesurfers in de wereld. Morgen maar eens kijken, blijf hier tot donderdag staan.

20070423 Evora naar Punte Umbra

Gisteren avond overwoog ik om nog een nachtje te blijven op de camping in Evora echter de nacht was mij niet zo goed bevallen, op de één of andere manier had ik niet goed geslapen.

Toen ik rond half één ’s nachts mijn laptop aan het opladen was, zag ik ineens in mijn ooghoek iemand voorbij lopen. Ik dacht het zou wel iemand zijn die even naar de toiletten is gegaan ofzo. Toen ik deze persoon enige seconden een meter of 20 van mij vandaan weer zag lopen begon ik het wel raar te vinden. Hij liep naar een laag heggetje toe en verdween hierachter. Toch maar even polshoogte gaan nemen. Toen ik bij het heggetje kwam zag ik hem liggen in een slaapzak zo op het gras. Vreemd. Toen ik hem in het engels vroeg wat hij hier deed, kreeg ik als antwoord dat hij rond half negen op de universiteit moest zijn, maar dat zijn kamer in het hostel niet beschikbaar was. Daarom probeerde hij zo de nacht maar door te brengen (illegaal) op de camping. Een raar verhaal maar goed, hem gezegd dat ik er geen probleem van zou maken, zolang hij maar geen rotzooi maakte of dingen deed die niet hoorde…..

Tegen het middaguur vertrokken richting een camping aan de Portugese Algarve. Onderweg een heel mooie route door het achterland van Portugal. Een prachtig landschap met dikwijls een groot uitzicht. Gebied wat voornamelijk bestond uit weiden met her en der een boompje. De planten hebben momenteel prachtige kleuren, alles staat in de bloei. De huizen in de dorpjes zijn allemaal wit van kleur en vrij klein van bouw. Ook is er in de dorpjes geen kip op straat te bekennen, behalve dan misschien op de terrasjes wat oudjes.

Onderweg kwam ik ook nog langs een stuwmeer een mooi gezicht met die heuvels eromheen.

De bewuste camping bleek gesitueerd in een soort vakantiedorp vol met flats met daarin appartementen voor toeristen. Doorgereden naar een andere camping in Spanje die ook vlakbij zee ligt en toch volgens de campinggids rustig was.

Aangekomen op de camping bij Punte Umbra. Grote camping, veel stacaravans, weinig volk momenteel, geen andere tentkampeerders, maar goed het was dan wel slechts 200 meter van zee. Na aankomst auto geparkeerd en naar zee gelopen om een lekkere duik te nemen. Het was ondertussen zo’n 1830 uur maar nog steeds zeker 20 graden Celsius of warmer. De duik was lekker verfrissend na een dag lang in de zon rijden. O ja over zon gesproken. Mijn linkerarm wordt al aardig bruin van het overdag rijden. Nu de rest dus nog…

Nog een tijdje in de zon gelegen en vervolgens op de camping een restje van de macaroni van gisteren opgewarmd. Nog een beetje gaan lezen over waar ik na Gibraltar naartoe zou kunnen rijden. Het wordt Granada.

20070422 Coimbra naar Evora

Na het ontbijt vertrokken uit Coimbra, op naar de camping van Evora. Onderweg wederom een prachtig landschap. Ik reed door deels door een nationaal park heen. Op een rustige plek ben ik gestopt om mijn lunch op te eten. Deze plek was in een bos vol met laurierbomen. Er hing een heerlijke geur van laurier. De laurierbomen verliezen momenteel hun schors, een bijzonder gezicht.

Even later reed ik weer door een landschap met allerlei kleine boompjes en langs velden waarvan de planten in prachtige kleuren staan.

Op een gegeven moment kwam ik langs een ooievaarscolonie. De ooievaars hadden hun nesten bij elkaar bovenop dode bomen gebouwd.

Rond een uur of 1730 kwam ik op de camping. Wederom vol met Nederlanders, die zoals gebruikelijk graag een praatje wilden maken. Naast mij staat een camper met daarin een man en vrouw uit Vlissingen. De man was vroeger loods op de Westerschelde, grappig om ook hier nog “streek”genoten tegen te komen.

Tegen een uur of elf was het nog altijd lekker weer om buiten te zitten. Ik wilde nog douchen, maar het zwembad was ook nog toegankelijk. Een frisse duik genomen in het koude water. Wel heel verfrissend en lekker warm toen ik eenmaal mijn kleding weer aanhad.

20070421 Satao naar Coimbra

Het was een koude nacht geweest, maar ik had er niet minder door geslapen. Vlak voordat ik ging slapen hoorde ik van de overbuurman dat ze enige uren voor mijn vertrek een slang van zo’n 80 centimeter, zo’n 20 meter van mijn tent hadden gevonden. Het dier was “vakkundig” door de tuinman verwijderd.
Ik werd wakker door de bus van de bakker, helaas wist ik niet dat er een bakker langskwam en daardoor was hij al weer weggereden, toen ik eenmaal uit de tent was. Evengoed kreeg ik wat broodjes cadeau van een Nederlandse man en vrouw die op de camping stonden. Geweldig dus, lekker vers brood!

Voordat ik weg reed controleerde ik zoals altijd het oliepeil. Tot mijn verbazing was deze aanzienlijk gedaald, wat bijgevuld en vervolgens af en toe in de gaten gehouden, (hopelijk niet een te grote olielekkage).

Langs de route kwam ik een verlaten fabriek tegen, leuk om wat foto’s van te maken. Helaas was telefoon/camera batterij al ver leeg, dus het zijn er daardoor maar een twee geworden. Eigenlijk niet eens het noemen waard dus. Maar ik kom heel vaak lege huizen tegen en af en toe ook lege fabrieken, geeft altijd aparte sferen. Eens woonden en/of werkten er mensen, die hun dagelijkse bezigheden in deze gebouwen hadden. Nu zijn dan deze gebouwen verlaten en neemt de natuur het terrein met de gebouwen weer in zich op. Verpaupering van wat eens mooie impossante gebouwen waren, verdorring van de oude aangelegde natuur, geluiden van klappende deuren, ramen of gewoon het gespat van druppels water. En dan die stilte….
Dit alles maken deze gebouwen en terreinen bijzonder interessant.

Maar goed terug naar de reis. Het volgende route deel begaf zich over een autoweg. Niet zo heel interessant, dus ik zocht een alternatieve route naar Coimbra. Tot mijn grote verbazing liepen alle alternatieve routes over autosnelwegen. Gezocht op de kaart of er dan echt geen kleine route binnendoor zou lopen. En natuurlijk liep die er. Dus TomTom wilde niet meewerken, dan omzeil ik toch de vaste route van TomTom. Een klein dorpje ingesteld wat zich op de binnendoor route bevond. Vervolgens een geweldige route, langs een berg aan de ene kant en een riviertje aan de andere kant en een geweldige natuur. Het dorpje dat ik als navigatiepunt had ingesteld, bleek een dorpje te zijn tegen een heuvel/bergrug aangebouwd.

In Coimbra was de jeugdherberg al snel gevonden. Een groot statig huis, in een wijk vol met grote huizen. Op vloer -1 een keuken en soort woonkamer, waar niemand zit, dus weinig te beleven is. Op vloer -0 kamers. Op vloer 1 entree en kantine voor het ontbijt. En op vloer 2 wederom kamers. Wel apart aan deze jeugdherberg is dat ik mijn sleutel moet inleveren als ik naar buiten ga. Op mijn vraag waarvoor dat nodig, kreeg ik als antwoord, “that’s the rule”. Dus mijn wedervraag “what is the rule fore”, antwoord, “it’s the rule and you’ll have to deal with it”. Nou niet bepaald een antwoord op mijn vraag.

Tegen een uur 1930 richting het centrum gaan lopen. Ik had een toeristisch kaartje van de jeugdherberg gekregen, maar deze bleek allerminst handig. De eerste keer liep ik zo’n 3 kwartier over een rondje en kwam ik precies op hetzelfde punt uit. Vervolgens weer een poging gewaagd, en nu kwam ik na zo’n half uur uit bij het voetbalstadion. Dat dus weer precies in de tegengestelde richting lag van waar ik nu eigenlijk naartoe wilde.

Nu zou ik normaal kunnen navigeren met de zon en de sterren, maar beiden waren nu niet mogelijk, het was schemering en toen het donker was waren (er waarschijnlijk door lichtvervuiling) geen sterren te zien. Het kaartje was verder ook niet bepaald behulpzaam, het gaf alleen de belangrijkste straatnamen aan. Nu had ik dan ook wel deze belangrijke straten kunnen volgen, maar dat is toch niet interessant? Nee ik wilde de binnendoor route nemen door het universiteitscomplex, kleine straten en mooie plaatsjes. Toen ik de eerste keer fout liep zag ik op een gegeven moment een soort aquaduct en een stadwal met een kerk erachter. Ik dacht daar zal je vast het stadcentrum hebben. De muur en de kerk bleken echter de gevangenis te zijn. Dit had ik zo van een afstandje er echt niet uit op kunnen maken.

Uiteindelijk in een café (bij het voetbalstadion dus) eens gevraagd waar ik nou precies zat, want ik begreep er vrij weinig van dat ik elke keer misliep. Een oudere Portugees die in Engeland had gewerkt wees me de weg. Ik moest gewoon de grote weg vanaf het stadion naar het centrum te volgen. Doodsimpel.

Rond 21.45 uur in het restaurant aangekomen. Heerlijk gegeten. Eerst verschillende voorafjes waar ik uit kon kiezen, olijven, gebakken stukjes varken, zeevruchten, inktvis, een paar gefrituurde dingetjes die ik niet kende en wat kazen.

Als hoofdgerecht vervolgens gegrild vlees en friet. Ik wist niet eens dat ze dat in Portugal eten.
\
Na de koffie vertrokken en door het oude centrum gewandeld. Ik liep richting de universiteit, door oude straatjes heen, langs de oude cathedraal, de universiteitsgebouwen waar trouwens spandoeken hingen van één of andere protest van de communisten. Onderweg had ik trouwens ook verschillende huizen gezien met anti globalisten spreuken en symbolen van piraten zoals zwarte vlaggen en doodshoofden. Hier is dus blijkbaar onder de studenten een zeer sterke afkeer tegen de gevestigde orde.

Op straat zie je hier veel Brazilianen. Enkele van de Braziliaanse vrouwen die ik hier heb gezien, lopen er bij met net iets te korte rokken, geen gezicht al zeg ik het zelf.

Zonder al te veel verkeerd lopen een chique cybercafé gevonden, waar ik nog even de site heb geüpdate.

20070420 Braga naar Satao

Omdat het in de vroege uurtjes was gelopen kwam ik pas rond 11 uur uit mijn bed. In de keuken koffie gedronken met een koek en vervolgens vertrokken richting mijn auto. Onderweg nog even gestopt bij de moeder van Nadine, daar nog even koffie gedronken en over mijn reis verteld. Vervolgens toch echt vertrokken.
Het verblijf bij de gastfamilie was naar mijn mening, ondanks de taalbarrière zeer geslaagd en ik heb er een zeer goede tijd gehad. Bij deze: dank aan de familie Scherpenisse uit Terneuzen, dat ze dit mogelijk hebben gemaakt.

Zodra ik buiten Braga was, geraakte ik in een afwisselend landelijk gebied. Allereerst waren daar de wijngebieden. Prachtige wijnstokken tegen berghellingen, beneden in het dal een riviertje, een spoorlijntje en heel veel leuke kronkelige wegen. Geweldig! ’s Avonds op de camping hoorde ik dat men er Port produceert.

Ik reed door allerlei kleine dorpjes, met nog kleinere straatjes waar mijn Kever maar net doorheen kon rijden en heel steile hellingen in de dorpjes. De oudere lokale bevolking heeft hier ook nog zijn echt authentieke kledingstijl behouden. Ook komen ze graag naar je toe om te vragen waar je vandaan komt.

Het laatste deel van de rit voer door een graslandschap met stenen muurtjes, beetje hetzelfde idee als in Ierland. Ook hier zijn de muren bedoeld om het vee binnen afgezette gebieden te houden. Her en der liggen grote keien, die soms bij elkaar en over elkaar liggen.

De rit eindigde bij de camping van een Nederlandse familie in de buurt van een dorpje in Satao. De campinghouder vertelde mij dat hij in de afgelopen 2 jaar verschillende wandelroutes had uitgezet. Eén van de routes liep door een verlaten dorpje niet ver van de camping. Dit dorp wilde ik wel graag zien, dus nadat ik de tent had opgezet en had gegeten ben ik ernaar toe gelopen. Het was inderdaad een verlaten dorp, met kleine en iets grotere huizen opgetrokken uit stenen en cement. Wel had ik het idee dat sommige woningen nog bewoond waren. Zo begon er een hond bij één van de huizen in het dorpje te blaffen. Het grappige of rare was eigenlijk dat de lantaarnpalen in het dorpje na al die jaren van verlatenheid nog steeds branden.

Teruggelopen naar de camping en in het toiletgebouw mijn verhaal zitten bijwerken. Jazeker in het toiletgebouw, want daar zat een elektrische aansluiting. Tijdens het schrijven van het verslag kwam de één na de ander toileteren. Eén enkeling bleef zelfs een half uur praten over restauratieprojecten van auto’s die hij via internet volgde, de camping, de omgeving etc. Op zich wel grappig maar hierdoor schoot het ook bepaald niet op.

Na anderhalf uur in het toiletgebouw van de camping te hebben gezeten, was het verhaal dan toch eindelijk af en kon ik gaan slapen.

20070419 Santiago de Compostella naar Braga

Vandaag na drie nachten in Santiago de Compostella het kampement toch maar opgebroken, we (!) moesten immers weer verder..

Door een kennis uit Terneuzen was ik uitgenodigd om zijn Portugese familie in Braga te bezoeken, ik had het adres gekregen, dus op naar Braga.

In noord Portugal reed ik door een bosachtig gebied. Delen van deze gebieden waren door bosbranden kaal geworden. Weinig bomen, en de bomen die er nog stonden waren zwartgeblakerd. Op een gegeven moment zag ik wat rook aan de horizon, ik dacht misschien zie ik straks nog iets van een bosbrand.

Enige tijd later kwam ik bij de bosbrand, sterker nog, ik moest er doorheen rijden. Aan beide kanten van de weg was het een zee van vuur en vlammen. Door de straling werd het zelfs in de auto behoorlijk heet, het leek wel "Dante's Peak". Enige meters verder bij een ander deel van de brand gestopt om deze foto’s te nemen.

Bij vlagen van wind woei het vuur op, en was de warmte ervan extra te voelen. De één naar de andere bossage vatte vlam. En af toe zag je als een vuurpijl de vlammen een dennenboom inschieten. Indrukwekkend, maar ik moest toch verder…

Een tijdje later zag ik in de berghellingen her en der afgravingen. Bij nadere inspectie bleken dit steengroeven te zijn. Ze hakken er blokken uit en bewerken deze vervolgens tot eindproducten, heel mooi, een heel vakmanschap. Helaas waren de werklui er niet zo gecharmeerd van dat ik foto’s van hen en hun werk aan het maken was. En toen één van hem met een pikhouweel en een boze blik in mijn richting kwam gestapt, dacht ik dat het toch wel eens gezonder zou kunnen zijn om door te rijden. Desondanks eindje verder nog wel een panorama foto genomen van de kever bij de eindproducten.

Rond 18.30 uur arriveerde ik bij de Portugese gastfamilie. Het ontvangst was zeer hartelijk, natuurlijk veel vragen in het Portugees die ik moest proberen te ontcijferen en vervolgens probeerde te beantwoorden. Zeer zeker goed bedoelend, maar helaas was er een grote taalbarrière. (Had ik maar ooit Spaans en Portugees geleerd).

Van de ene familiewoning werd ik meegenomen na de andere familiewoning, welke zich in hetzelfde flatgebouw bevonden. Ik werd voorgesteld aan heel de familie, gelukkig was er daar ook een nichtje, Nadine, die naast Portugees tevens Duits en een beetje Engels sprak. Toen ik met haar sprak viel natuurlijk een groot deel van de taalbarrière weg, zij kon immers als tolk optreden.

Voor het eten kreeg ik heerlijke friet met tartaar. Het was heel lang geleden dat ik één van beide gegeten had. Wel begreep ik niet helemaal waarom er voor mij apart gekookt werd. Via enig navraag via de broer van Nadine bleek dat ik speciaal Hollandse kost kreeg. Voor mij had dit echter niets uitgemaakt, ik vind het leuk en meestal ook lekker om gewoon te eten wat de lokale pot schaft.

De broer van Nadine, werkt in het dagelijks leven in een grafisch bedrijf, daar gingen we naartoe omdat hij me iets moest laten zien. Daar aangekomen bleek dat ze bezig waren met de finishing touch voor de CD hoes van zijn HipHopgroep de “Soul Shakers”. Hij bedenkt de muziek, de teksten, maakt de muziek en zingt de teksten.

Vervolgens naar zijn studio gereden. Dit bleek een garagebox te zijn ingericht als een kleine huiskamer met veel muziekapparatuur en een computer. Hij liet me zien hoe de muziek was gemaakt met verschillende klank- en instrumentgroepen op de PC. Na enige minuten begon het al aardig vol te lopen in de studie, de andere leadsinger kwam erbij en nog een paar vrienden. Ook in andere naast gelegen garageboxen zaten jongeren gezellig in bankstellen een pilsje te drinken.

Tot slot van de avond naar een loungeclub gereden, waar hij ging praten om mede-werknemer en mede-eigenaar te worden. Rond een uur of 4 zocht ik uiteindelijk mijn bed op bij de gastfamilie.

20070418 Santiago de Compostella

Vanmiddag ben ik het centrum van Santiago gaan bezichtigen. Heen de bus genomen om kracht te besparen. Het centrum van Santiago is qua omvang vrij klein, maar wel heel gezellig met zijn oude straatjes en vele monumentale gebouwen. Door het centrum heen gezworven en een goede indruk opgedaan van de mooiste plaatsjes.

Vanzelfsprekend heb ik de Kathedraal bezocht, alwaar in de crypte onder het altaar het graf van Saint Jacques is. Deze Kathedraal is werkelijk een imposant gebouw vele decoraties aan zowel de binnen als buitenkant. Het bouwen van dit soortige gebouwen, met de fijne afwerking, moet vroeger een hele klus zijn geweest. Waar ze zoals bekend dan ook honderden jaren over deden.

Na de Kathedraal ben ik buiten op een terrasje gaan zitten, toevallig naast een jongen die vanuit Italie naar Santiago was gelopen. Hier een heel gesprek mee gevoerd over zijn reiservaringen, hij was ook heel erg benieuwd naar mijn reis. Bewonderenswaardig had hij maar een bagage bij zich van 9 kilogram. Heel knap als je zo’n compact pakketje mee kunt nemen!

Verder door de stad heen gewandeld en een tijdje later weer op een terrasje gaan zitten (ik moest toch rustig aan doen). Dit keer naast een meisje uit Polen, die op vakantie was hier en normaal in Madrid werkte als vertaalster. Als het meezat zou ze binnenkort bij de Europese Bank in Frankfurt am Main aan de slag gaan als vertaalster.

Vervolgens nog iets gegeten en teruggelopen naar de camping. Dit bleek een tochtje te zijn van zo’n half uur, viel erg mee. Bij terugkomst op de camping kreeg ik van een paar Nederlanders vragen over mijn keverreis. Wederom heel het verhaal uitgelegd. Daarna nog wat noodles bereid met de Engelsman gepraat en tot slot rond 23 uur gaan slapen. Morgen gaan we immers weer op pad, althans dat is het plan.
Zoals altijd, er staan meer foto's op de fotopagina

20070417 Santiago de Compostella

Vanochtend bij de camping receptie gevraagd waar ik een doktor kon vinden. Ze zeiden dat ik naar het ziekenhuis zou moeten gaan en daar zou de hulp tevens gratis zijn. Dus ik naar het Universiteitsziekenhuis, aldaar aangekomen moest ik eerst nog een parkeerplek vinden, het was er een grote chaos van geparkeerde auto’s kriskras door elkaar, dubbel geparkeerd noem maar op. Na veel gezoek toch een plaatsje gevonden voor mijn auto.

Rond 13.50 uur kwam ik dan het ziekenhuis binnengelopen. Bij de receptie gezegd dat ik griep had. Omdat ik dat woord in Spaans ondertussen wel ken werd het hun al snel duidelijk dat ik naar de spoedeisende hulp moest, hier werd ik dan ook naartoe gebracht. Vervolgens in een wachtruimte met circa 100 mensen een uur lang zitten wachten totdat mijn naam werd omgeroepen voor een “consult classification”, hierbij geef je aan waar je last van hebt. Vervolgens weer een uur moeten wachten op een onderzoek allereerst röntgenfoto’s van mijn longen. Weer terug de wachtkamer in om zeker weer een uur te wachten voor een onderzoek van mijn longen (doormiddel van zo’n koptelefoon) wat spierbewegingen, bloeddruk, hartslag etc. Na weer een hele tijd wachten moest ik een ruimte in waar ze bloed gingen aftappen. Hiervoor werd er eerst een naald geïnjecteerd en vervolgens werd hierop een soort kraan aangesloten. Drie buisjes bloed eruit en vervolgens een andere antibioticastof er weer in. Injecties doen me overigens weinig ik kan er gewoon naar kijken zonder flauw te vallen.

20070416 Luarca naar Santiago de Compostella

De volgende ochtend na het middaguur vertrokken richting Santiago de Compostella. Het was slechts enige uren rijden, maar toch heb ik er zo’n 6 uur over gedaan. Wederom heel wat rustpauzes genomen om koffie te drinken of een ijsje te eten en de auto to laten afkoelen. Onderweg af en toe heel mooie huizen en een plaatsje genaamd "El Franco"

Het valt me hier op dat er ontzettend veel afval naast de weg wordt gedumpt. Dit in combinatie met bijvoorbeeld de aanleg van zoveel nieuwe snelwegen, gaat ten koste van de kwetsbare natuur. Wellicht maakt het de Spanjaard weinig uit…

Na aankomst op de camping mijn tent opgezet bij een aantal andere tenten. Op deze camping staan vrij veel andere Nederlanders met caravans of kampeerwagens.
Al snel ik gesprek geraakt met een 67-jarige Engelsman die vanuit Malaga op de fiets de kust heeft gevolgd via Portugal naar Santiago de Compostella. Een hele prestatie.

Vroeg gaan slapen want ik voelde me nog steeds niet bepaald fit. Morgen toch maar eens naar de dokter gaan.

20070415 Oviedo naar Luarca

Vandaag ondanks dat ik mij nog niet bepaald fit voelde toch maar gaan rijden, ik moest en zou toch een bepaalde progressie in mijn reis moeten houden…

De route naar Luarca liep voornamelijk via bergwegen, best leuk al die bochtjes en afdalingen. Van het omhoog rijden wordt de motor nogal warm en kan zelfs oververhit raken, met alle problemen van dien. Dus dat is opletten!

Onderweg ook veel soort van grote hutten, die boven de grond waren gebouwd op vier palen. Meestal van hout en helemaal verpauperd, maar soms helemaal opgeknapt, zoals deze op de foto hiernaast.

Soms staan er een aantal bij elkaar en meestal staan ze naast een gewoon huis. Wat het nut is van deze huisjes ik weet het niet, misschien de oude woning? Een andere campinggast wist mij te verstellen dat dit voorraad huizen waren waar het ongedierde niet bij bijvoorbeeld de graanvoorraden kan komen. Best interessant.

Rond 13 uur arriveerde ik in Luarca. Het is een leuk plaatsje aan de kust waar de Rio Negro in de Atlantische Oceaan uitmond. De camping was gelegen bovenop een rotspunt aan de kust, met daarnaast een afgrond van circa 100 meter.

’s Avonds vroeg proberen te slapen, griep en pijn in rechterlong alsmede de hoest bij diep ademhalen houden aan.

Tot slot nog even dit onderweg hebben al veel dieren mijn autootje bevuilt vliegen tegen de voorruit in Frankrijk, honden die tegen je wielen aanplassen (en agressief worden als je hen belet), vogels die in volle vlucht iets laten vallen en tot slot een kat die op de camping recht tegen mijn kentekenplaat aanplaste.

Hiervan stond ik werkelijk perplex, dit had ik nog nooit gezien. Van een hond kan ik het begrijpen, ze zetten hun territorium af, maar een kat. Een intelligent uitziend dier het symbool van een Egyptische god (Isus?). Een kat doet dit toch niet om een territorium af te zetten?
Ik kreeg meer het idee dat het soort van minachting was voor mijn kever. Omdat je niet tegen een auto hoort te plassen, laat staan tegen een oldtimer, kreeg ik het idee om het beest van de afgrond te gooien. Ik heb het maar gelaten bij “kssst!”.

20070414 jeugdherberg Oviedo

Ondanks een goede nachtrust, nog steeds niet helemaal hersteld. Het gaat wel beter, maar nog niet goed genoeg om door te rijden. Na het ontbijt besloten om toch maar nog één dag hier te blijven. Om meer uit te rusten. Wellicht morgen dan doorrijden naar Santiago de Compostella. Het is nu een grieperig gevoel met stekende pijn in de rechterlong en arm, als ik diep ademhaal.

20070413 Bilbao naar Oviedo