Pagina's: < 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 >
20070517 Esch sur Alzette (L) - Terneuzen (NL)
Het was wederom een regenachtige dag, ideaal weer om eens een museum te bezoeken. En dat had ik nu juist zo gepland, want in deze regio ligt het deel van de Maginotlinie dat wel is afgebouwd. Daarom naar Fort Fermont gereden in de buurt van Longwy. Fort Fermont is één van de grotere werken van de Maginotlinie. 
Bij binnenkomst moet de bezoeker eerst wachten in de munitie-ingang. Vervolgens loopt men over de spoorlijn naar de lift, waarin men in het verleden de munitietreintjes zetten. Qua omvang is deze lift ongeveer gelijk aan de lift in de Sint Annatunnel in Antwerpen. Er volgt een afdaling tot 30 meter diepte, waarna de rondleiding feitelijk begint. Allereerst wat uitleg, in het Frans, over het fort en zijn rol binnen de Maginotlinie. Vervolgens wordt de ondergrondse trein genomen, die zich met een snelheid van zo’n 40 km per uur door de tunnels voorbeweegt. Vervolgens wordt de lift genomen naar de geschutskoepel die tijdens de oorlog deels was vernietigd. Onder leiding van de gids wordt de bezoeker langs de commandocentrale, het hospitaal, de verblijfsruimtes, munitiedepots, de keuken en de elektriciteitscentrale geleid. Tot slot weer met de trein terug naar het begin punt gereden.
Het fort was zeer interessant om te bezichtigen, vooral de omvang (27 hectare), de lange ondergrondse tunnels (met treinen) en de nog steeds werkende elektriciteitscentrale waren immens.
Na het fort teruggereden richting Longwy, want mijn brandstoftank was behoorlijk leeg. Eerst in Longwy rondgereden, zonder een pompstation te vinden. Daarna naar de richting gevraagd. Aanwijzingen gevolgd, alleen geen pompstation gevonden. Weer gevraagd. Als ik in de richting van Luxemburg zou rijden, zou ik vanzelf binnen een korte afstand een pomp tegenkomen. Richting Luxemburg gereden, niets te zien, Luxemburg ingereden en gelijk drie benzinepompen vlak over de grens. Er bleek nog maar 1,5 L in mijn tank te zitten.
Het was ondertussen een uur of 1900 geworden, Nederland was vlakbij, dus besloten om op het gemakje het laatste deel naar Nederland terug te rijden. Rond middernacht reed ik de oprit bij mijn ouders weer op. Ik was thuis.
20070516 Moyen (F) - Esch sur Alzette (L)
Net nadat ik was opgestaan gewassen en aangekleed kwam er ineens iemand mijn woning binnen het kasteel ingelopen. Vreemd want ik had de deur met een grendel dicht gedaan. Het bleek een jongen te zijn die via gemeente in dienst was om in het kasteel te gidsen. Hij was via een andere deur naar binnen gegaan. Hij was net zo verbaast als mij iemand anders aan te treffen in het kasteel.
Enige tijd later kwam Yves, hij vroeg of ik het leuk vond om tussen de middag mee te eten bij hem thuis. Ik was zeer vereerd dat ik werd uitgenodigd voor het eten. Yves benadrukte dat hij het een eer vond als ik zou mee-eten, want hij was zeer content mij terug te zien. 
Thuis bij zijn gezin kreeg ik allereerst een aperitiefje aangeboden. Niet zomaar een drankje maar heuse Champagne! Als lunch boeuf, sperziebonen, tomatensaus en een soort ravioli met daarin spek en roquefort. Daarna kazen, Camenbert, geitenkaas, een soort Passendale en Nederlandse Edam. Als dessert aardbeien met dan al niet extra slagroom en suiker. Tot slot koffie. Wat een ongelooflijke feestmaaltijd voor tussen de middag!
Na de maaltijd hen allen hartelijk bedankt en hen uitgenodigd om ons Zeeuws-Vlaanderen ook eens te komen bezoeken. Yves zei dat hij het heel erg leuk en een hele eer vond dat ik was langsgekomen. Ook moest ik vooral nog eens terugkomen.
Het was ondertussen alweer, 1500 uur geworden, ik mocht nog blijven, maar zelf wilde ik graag verder rijden. Deze keer naar Thionville naar de jeugdherberg daar. Gebeld maar geen reactie. Aangezien de jeugdherberg bij het station was, was het eenvoudig te vinden. Aldaar aangekomen, bleek het volzet te zijn, er was dus geen plaats. Dan maar een camping. Tot mijn verbazing waren er in deze regio heel weinig campings. Gezien het feit dat Luxemburg ook niet zo ver meer was even gekeken voor een camping onder de hoofdstad Luxemburg. Het werd Esch sur Alzette. Voordat ik er naartoe reed even getelefoneerd, het was geen probleem om er te verblijven. 
In Esch sur Alzette mijn tent opgezet en vervolgens gaan kijken of er in de stad nog iets van een supermarkt open was. Ik vond geen supermarkt maar wel een gigantische leegstaand fabrieksterrein. Bijzonder om er rond te lopen tussen de leegstaande gebouwen, die getuigen van tijden van weleer. Na wat foto’s te hebben gemaakt, teruggekeerd naar de camping om maar een raviolimaaltijd klaar te maken.
Toen ik bij de camping aankwam stonden er twee Nederlandse wagens met een caravan voor de poort. Ik wilde vragen of ze de wagens iets opzij wilden zetten zodat ik er voorbij kon. Op het moment dat ik de deur dicht had geduwd, besefte ik dat de sleutels nog in het contact zaten! En de reservesleutels lagen ook nog in de auto…
Aangezien mijn wagen midden op de weg stond, kon er niemand langs. Mensen uit Finland met een kampeerwagen konden er niet langs dus moest ik uitleggen wat er aan de hand was. Ondertussen had de beheerder van de camping de wegenwacht voor mij gebeld, het zou zo’n half uurtje duren. Een Luxemburger die in het bos had gewandeld, keek me ongelovig aan dat hij niet weg kon. Nadat ik mijn verhaal had gedaan, zei die dat het kon gebeuren en hij wist wel een oplossing. Vervolgens reed die langs mijn auto en half door een heg, zo kan het ook.
Na een minuut of vijf kwam er een Franse jongen op krukken uit de richting van de camping naar mij toe. Hij zei dat hij bij de receptie had gehoord dat ik mijn sleutels nog in de auto had, maar hij wist wel een oplossing. Na een paar minuten kwam hij terug met een ijzerdraad en daarmee kreeg hij met één poging gelijk het portier open. Ongelooflijk, zo gemakkelijk, angstwekkend gewoon…
Probleem opgelost, geen schade, ik heel opgelucht. Hij benadrukte dat hij geen autodief was, maar dat hij hetzelfde probleem meerdere malen met zijn oude Renault had gehad.
Ik kon dus de camping op, eten klaargemaakt, nog wat aan de site gewerkt via de Wifi connectie en vervolgens gaan slapen.
20070515 Cernay (F) - Moyen (F)
Het blijft toch wennen in de auto slapen. Eigenlijk ben ik er te lang voor en op dit moment is het onmogelijk om de voorzetel naar achteren te zetten (omdat daar de bagagebak zit). Het gevolg is slapen in zit toestand, ik raad het u af. Een voordeel van in de auto slapen is wel dat je op tijd opstaat, namelijk als het licht wordt rond een uur of 6. Bovendien zijn alle douches dan nog vrij, het is rustig op de camping, maar je moet ook wachten tot de receptie om 8 uur opengaat….
Nadat ik eindelijk van de camping weg kon, ben ik richting Sélestat gereden, een typische Duitsche stad in Frankrijk zeg maar. Dit laatste behoeft wellicht enige toelichting. Sélestat bevindt zich, net als Colmar en Mulhouse in een Franse regio die diverse malen tussen Duitsland en Frankrijk is “gewisseld”. De laatste wissel was na de tweede wereldoorlog, toen heeft Frankrijk het gebied “geannexeerd”. Onder leiding van de Franse president de Gaule, werd Frans de verplichte voertaal in de gehele Franse republiek. Zodoende worden nu zelfs als Duitse plaatsnamen op een Franse wijze uitgesproken. 
In Sélestat vond ik vrij snel een parkeerplaats. Omdat ik de voorgaande nacht niet zo goed had geslapen, besloot ik in mijn auto op het parkeerterrein maar even een dutje te doen. Zonnebril op en een boek voor me en het leek net of ik aan het lezen was….
Na ongeveer anderhalf uur uit de auto gegaan en even door het stadje heen gewandeld. De oudere huizen in Sélestat (net als veel andere steden en dorpen in de Vogezen) hebben een typisch Duitse bouwstijl. Huizen met balken in de buitenmuur, ik geloof dat ze het vakwerkhuizen noemen. In Sélestad was een markt aan de gang, best gezellig. Gezien de omvang, vroeg ik me wel af of het geen braderie of jaarmarkt was. Er was stonden vele venters zoals kaas-, worsten-, gebraden kippen-, paella-, rotti-, olijven-, wijn-, kleding- en schoenboeren ;)
Na Sélestad gereden naar de Haut-Koeningsbourg. Dit kasteel is aan het begin van de twintigste eeuw in opdracht van Keizer Wilhelm II opgeknapt. Een imposant en groot kasteel, maar ik was er wel eens eerder geweest met mijn vrijwilligerswerk in het kasteel van Moyen, dus ik kwam er alleen om wat foto’s te nemen.
Voor het kasteel stond een andere Nederlander die graag een foto van mijn kever voor zijn collega nam. Zijn collega is namelijk helemaal gek van kevers. Tijdens het gesprek vertelde hij dat hij van Sint Jansteen in Zeeuws-Vlaanderen kwam, wat een toeval een (oud-) Zeeuws-Vlaming. Terwijl hij nog niets vermoede, vertelde ik hem dat ik uit Terneuzen kwam dit veroorzaakte natuurlijk de nodige hilariteit.
Na nog wat foto’s te hebben genomen van het kasteel met de kever, vertrokken richting Bacarrat, de kristalstad, om vanuit daar door te rijden naar Moyen.
Rond 1515 uur kwam ik op het Chateau van Moyen (en de kasteelsite) aan waar ik 5 jaar geleden heb meegewerkt aan de renovatie van één van de muren. Dit deed ik samen met zo´n 10 andere jongeren via de organisatie Rempart. Helaas was er niemand aanwezig op het chateau toen ik er arriveerde. Op het gemakje een kijkje genomen op de plaats waar ik vroeger heb gewerkt. Er was best wel wat veranderd, zo was er een poort bijgekomen en was de muur waar ik een deel van had gebouwd, flink verhoogd. 
Ik kende nog iemand die in het kasteel woonde maar bij nader onderzoek bleek deze niet thuis te zijn. De voordeur van zijn huis was niet op slot maar niemand reageerde op mijn geroep. Omdat het lekker weer was, was ik bereid om wel even te wachten. Even koffie gezet. Na enige tijd kwam er iemand van de `vrienden van het kasteel´ aangereden. Hij was erg geïnteresseerd in de reden van mijn bezoek en belde dan ook weldra de Yves, de voorzitter van de organisatie op. Deze vroeg mij of het mogelijk was om er te blijven tot 1900 uur, geen probleem.
Terwijl ik mijn kaasfondue aan het klaarmaken was, kwam Luciën aangereden. De man die ons instructies gaf hoe te werken en die de groep meenam naar allerlei bezienswaardigheden in de omgeving. Een man van weinig woorden, die mij de strategie achter het spel dammen heeft geleerd. Met gepaste trots liet hij de nieuwste ontwikkelingen zien. 
Rond 1830 uur kwam Yves (de voorzitter van de stichting tot behoud van het kasteel). Hij vond het ontzettend leuk om mij terug te zien. Helaas was het contact met de mensen uit mijn groep met vrijwilligers al snel verwaterd. Ik moet toegeven dat ik er zelf ook niet zo achteraan heb gezeten.
Nadat ik hem had verteld over mijn tocht en wat foto’s van mijn tocht had laten zien, vroeg hij waar ik ging slapen vanavond. Mijn antwoord was dat ik naar de camping een eindje verder zou rijden. Hij had daarintegen nog een veel beter idee, ik mocht verblijven in het huis, waarin (toen ik er werkte) onze spullen lagen, waar we kookten en aten etc. Een prima deal!
Tevens vroeg hij me wat ik wilde drinken vanavond. In de kelder van het chateau lagen diverse soorten wijn, bier en frisdrank. Ongelooflijk aardig, maar ik heb het bij de Rose gelaten.