20070515 Cernay (F) - Moyen (F)
Het blijft toch wennen in de auto slapen. Eigenlijk ben ik er te lang voor en op dit moment is het onmogelijk om de voorzetel naar achteren te zetten (omdat daar de bagagebak zit). Het gevolg is slapen in zit toestand, ik raad het u af. Een voordeel van in de auto slapen is wel dat je op tijd opstaat, namelijk als het licht wordt rond een uur of 6. Bovendien zijn alle douches dan nog vrij, het is rustig op de camping, maar je moet ook wachten tot de receptie om 8 uur opengaat….
Nadat ik eindelijk van de camping weg kon, ben ik richting Sélestat gereden, een typische Duitsche stad in Frankrijk zeg maar. Dit laatste behoeft wellicht enige toelichting. Sélestat bevindt zich, net als Colmar en Mulhouse in een Franse regio die diverse malen tussen Duitsland en Frankrijk is “gewisseld”. De laatste wissel was na de tweede wereldoorlog, toen heeft Frankrijk het gebied “geannexeerd”. Onder leiding van de Franse president de Gaule, werd Frans de verplichte voertaal in de gehele Franse republiek. Zodoende worden nu zelfs als Duitse plaatsnamen op een Franse wijze uitgesproken. 
In Sélestat vond ik vrij snel een parkeerplaats. Omdat ik de voorgaande nacht niet zo goed had geslapen, besloot ik in mijn auto op het parkeerterrein maar even een dutje te doen. Zonnebril op en een boek voor me en het leek net of ik aan het lezen was….
Na ongeveer anderhalf uur uit de auto gegaan en even door het stadje heen gewandeld. De oudere huizen in Sélestat (net als veel andere steden en dorpen in de Vogezen) hebben een typisch Duitse bouwstijl. Huizen met balken in de buitenmuur, ik geloof dat ze het vakwerkhuizen noemen. In Sélestad was een markt aan de gang, best gezellig. Gezien de omvang, vroeg ik me wel af of het geen braderie of jaarmarkt was. Er was stonden vele venters zoals kaas-, worsten-, gebraden kippen-, paella-, rotti-, olijven-, wijn-, kleding- en schoenboeren ;)
Na Sélestad gereden naar de Haut-Koeningsbourg. Dit kasteel is aan het begin van de twintigste eeuw in opdracht van Keizer Wilhelm II opgeknapt. Een imposant en groot kasteel, maar ik was er wel eens eerder geweest met mijn vrijwilligerswerk in het kasteel van Moyen, dus ik kwam er alleen om wat foto’s te nemen.
Voor het kasteel stond een andere Nederlander die graag een foto van mijn kever voor zijn collega nam. Zijn collega is namelijk helemaal gek van kevers. Tijdens het gesprek vertelde hij dat hij van Sint Jansteen in Zeeuws-Vlaanderen kwam, wat een toeval een (oud-) Zeeuws-Vlaming. Terwijl hij nog niets vermoede, vertelde ik hem dat ik uit Terneuzen kwam dit veroorzaakte natuurlijk de nodige hilariteit.
Na nog wat foto’s te hebben genomen van het kasteel met de kever, vertrokken richting Bacarrat, de kristalstad, om vanuit daar door te rijden naar Moyen.
Rond 1515 uur kwam ik op het Chateau van Moyen (en de kasteelsite) aan waar ik 5 jaar geleden heb meegewerkt aan de renovatie van één van de muren. Dit deed ik samen met zo´n 10 andere jongeren via de organisatie Rempart. Helaas was er niemand aanwezig op het chateau toen ik er arriveerde. Op het gemakje een kijkje genomen op de plaats waar ik vroeger heb gewerkt. Er was best wel wat veranderd, zo was er een poort bijgekomen en was de muur waar ik een deel van had gebouwd, flink verhoogd. 
Ik kende nog iemand die in het kasteel woonde maar bij nader onderzoek bleek deze niet thuis te zijn. De voordeur van zijn huis was niet op slot maar niemand reageerde op mijn geroep. Omdat het lekker weer was, was ik bereid om wel even te wachten. Even koffie gezet. Na enige tijd kwam er iemand van de `vrienden van het kasteel´ aangereden. Hij was erg geïnteresseerd in de reden van mijn bezoek en belde dan ook weldra de Yves, de voorzitter van de organisatie op. Deze vroeg mij of het mogelijk was om er te blijven tot 1900 uur, geen probleem.
Terwijl ik mijn kaasfondue aan het klaarmaken was, kwam Luciën aangereden. De man die ons instructies gaf hoe te werken en die de groep meenam naar allerlei bezienswaardigheden in de omgeving. Een man van weinig woorden, die mij de strategie achter het spel dammen heeft geleerd. Met gepaste trots liet hij de nieuwste ontwikkelingen zien. 
Rond 1830 uur kwam Yves (de voorzitter van de stichting tot behoud van het kasteel). Hij vond het ontzettend leuk om mij terug te zien. Helaas was het contact met de mensen uit mijn groep met vrijwilligers al snel verwaterd. Ik moet toegeven dat ik er zelf ook niet zo achteraan heb gezeten.
Nadat ik hem had verteld over mijn tocht en wat foto’s van mijn tocht had laten zien, vroeg hij waar ik ging slapen vanavond. Mijn antwoord was dat ik naar de camping een eindje verder zou rijden. Hij had daarintegen nog een veel beter idee, ik mocht verblijven in het huis, waarin (toen ik er werkte) onze spullen lagen, waar we kookten en aten etc. Een prima deal!
Tevens vroeg hij me wat ik wilde drinken vanavond. In de kelder van het chateau lagen diverse soorten wijn, bier en frisdrank. Ongelooflijk aardig, maar ik heb het bij de Rose gelaten.